WILLEMSTAD - Wat begon als een klassieke muziekavond in La Belle Alliance, eindigde met een onverwacht optreden van Tania Kross zelf. Pianiste Lestari Scholtes en violist Eduardo Paredes Crespo namen hun publiek zaterdag mee op een muzikale wereldreis, van Europa en Indonesië tot Curaçao. De internationaal bekende mezzosopraan zat ditmaal niet als artiest op het podium, maar beleefde de avond als luisteraar. Tot ze plotseling werd uitgenodigd om mee te zingen. Voor Curaçao.nu schreef Tania Kross een persoonlijke recensie over een concert dat haar niet alleen ontroerde, maar ook nieuwe energie gaf.
Lestari Scholtes en Eduardo Paredes Crespo brengen internationale klassieke muziek en Curaçaose composities samen tijdens het Sunset Concert in La Belle Alliance.
Door Tania Kross
Sommige concerten maken indruk door virtuositeit, andere door de emoties die ze oproepen. Tijdens het Sunset Concert van zaterdag 17 oktober kwamen beide samen. De Curaçaosche Kunstkring (Curaçao Art Circle) bracht pianiste Lestari Scholtes en violist Eduardo Paredes Crespo naar La Belle Alliance van het Avila Beach Hotel. Het programma voerde langs verschillende landen en muziekstijlen, met ook ruimte voor Curaçaose componisten.
Beide musici hebben internationaal hun sporen verdiend. Lestari won met haar pianoduo Scholtes & Janssens meer dan twaalf internationale concoursen, waaronder het Vriendenkrans Concours, en werd in 2010 uitgeroepen tot Radio 4 Talent van het Jaar. Eduardo was finalist bij de New York Concert Artists World Debut Auditions en won een prijs bij het internationale IBLA-concours. Beiden traden op in Carnegie Hall in New York en het Concertgebouw in Amsterdam. Samen spelen ze ook in Trio 258.
De avond begon met Chaconne van Tomaso Antonio Vitali. Een gedurfde keuze, want dit werk vraagt veel van een violist. Ik kende het niet en werd getroffen door de combinatie van eeuwenoude muziek en een klank die soms opvallend modern aandoet. Eduardo liet meteen horen hoe goed hij zijn instrument beheerst.
Daarna volgde een sonate van Johannes Brahms. Hier draaide het vooral om de balans tussen viool en piano. Hun spel had rust en volwassenheid, zonder dat de muziek haar beweging verloor. Je voelde je als luisteraar in veilige handen. De toelichting over liefde, verlies en verdriet gaf bovendien meer betekenis aan wat je hoorde.
Na de pauze klonk Nostalgia van onze eigen Wim Statius Muller. De uitvoering was glashelder, zonder overbodige versieringen. Daardoor kreeg de melodie alle ruimte om voor zichzelf te spreken.
Vervolgens reisden we naar Indonesië, waarmee Lestari familiebanden heeft. Urip Iku Urup van Ananda Sukarlan was uitgesproken modern en vroeg om een andere manier van luisteren. Indonesia Pusaka van Ismail Marzuki vormde een duidelijk contrast, met een traditioneler karakter en een herkenbare melodie.
Daarna volgden vier Spaanse volksliederen van Manuel de Falla. Ik heb deze liederen zelf vaak gezongen, maar nog nooit met viool in plaats van zang gehoord. Het was interessant om te ervaren hoe de viool de menselijke stem kon vervangen zonder dat de muziek haar karakter verloor.
Een persoonlijk hoogtepunt was Pan Angelical van Jacobo Conrad. Dit Curaçaose werk kende ik minder goed en de gevoelige uitvoering raakte me. Hier waren geen grote gebaren nodig om de muziek tot de luisteraar te laten doordringen.
Met O canto do cisne negro van de Braziliaanse componist Villa-Lobos kreeg vooral het vloeiende pianospel van Lestari de ruimte. Daarna bracht Eduardo met Wieniawski’s Polonaise de concert het publiek op het puntje van de stoel. Een energiek einde van het programma.
Toch volgde er nog een onverwachte toegift. Lestari en Eduardo nodigden mij spontaan uit om Polo van De Falla met hen te zingen. Zonder repetitie stonden we samen op het podium. Het werd een spontaan muzikaal moment dat het publiek enthousiast ontving.
De staande ovatie onderstreepte de waardering voor beide musici. Hun kracht lag niet alleen in hun technische beheersing, maar ook in de rust en het vertrouwen waarmee ze samen muziek maakten.
Ik verliet La Belle Alliance met een opgeladen muzikale batterij. Dat internationale musici ook werk van Curaçaose componisten op hun programma zetten, maakt zo’n concert extra waardevol. De Curaçaosche Kunstkring speelt een belangrijke rol in het mogelijk maken van deze ontmoetingen. Het geeft vertrouwen in de toekomst van klassieke muziek op Curaçao.
